Showing posts with label Life. Show all posts
Showing posts with label Life. Show all posts

नयाँ तिर्थ

MP
फेसबुक मा एकजना काकाले आफ्नो status लेख्नु भो : "जुन २५ का दिन तिर्थ हिँडिने भईयो !!!!"   धर्म को नाम मा मुर्ति पुजाको कट्टर विरोधी हुनुहुन्थ्यो उमेरमा। अहिले आएर यसरी उहाँले  तिर्थ जाने पब्लिसिटी गर्नुभएको देखेर अलि अचम्मै लाग्यो। 
उहाँको त्यो फेसबुक को पोस्ट साह्रै Popular  भयो।  शुभयात्रा!!! शुभकामना !!!! कहिले फर्किने!! को को जाने !! कुन कुन तिर्थ भ्याउने ………… जस्ता अनगिन्ती संदेश आए।  बुढा मान्छेले ति सब कमेन्ट मा कि त Like मात्रै गरे कि Smiley 😊 पठाए, अल्छी लागेको होला, सबलाई बेलिबिस्तार लगाउन।  तिनै कमेन्ट को भिडमा कसैले "घुम्नुस घुम्नुस, मोज छ नि तपाईंलाई, छोरा छोरी अमेरिकामा ………… पैसा को कमि भएन!!" पनि लेख्न भ्याए। आ-आफ्नो धरताल-क्षितिज  ………… आ-आफ्नै सोचाई को सिमितता ! 

खरबुजाको लहरो .........

MP
पेट लागेर हैरान छ अचेल। एउटा साथीले भन्थ्यो " यो पेट घटाउन २ महिनाको मेहनत तर बढाउन १ हप्ताको स्वाँम्-स्वाँम् दालभात"। नघटाउँ भने पनि परिवारभित्र मात्र होइन चिनेजानेका सबैलाई सुगर, ब्लड प्रेशर, कोलेस्ट्रोल के के हो के के। यहि "पेट घटाउने"  लहडमा मौका मिल्दा यसो लम्किने बानि बसाउँन खोज्दै छु।  
यस्तै हिड्ने क्रममा एउटा चौबाटोमा बाटो काट्ने पालो कुर्दै थिएँ, गाडीहरु हुँईकेको हुँईक्यै थिए।  त्यसै उभिँदा चोर बाख्राले हरियो खोजे झैं दायाँ वायाँ मुन्टो घुम्नु स्वाभाविकै भयो।  त्यस चौबाटो को दायाँ मोडमा भएको घरको Backyard (बगैंचा)लाई साईडमा पारेर मा उभिएको थिएँ ।  त्यो Backyard लाई घेरेको काठको बार (Fence) को अन्तरबाट च्यापिंदै बाहिर बाटोमा निस्किएको एउटा खरबुजाको लहरा मा मेरो आँखा पर्यो।  

अब यत्ती भए आनन्द हुन्थ्यो ............

MP
ठेउकेले घर पछाडि बाटोमा आएर सास घुमाई घुमाई सिट्ठी बजायो। मेरो मन बुरुक्कै उफ्रिहाल्यो। स्कुलबाट फर्कँदा सल्लाह मिलाएका थियौँ हामिले, घर जाने खाजा खाने अनि आमाको आँखा छलेर बाहिर निस्किने। अनि घुरेनिको पाटोमा गएर बाँसको भाटाले पाङ्ग्रा बनाउने। खुर्पा ल्याउने जिम्मा ठेउकेको थियो अनि हिजो बा ले चौधरीलाई चिर्न लगाउनु भएको दुईटा भाटा मैले ल्याउने योजना थियो। ढोकाबाट पाईलो निकाल्न मात्र के खोजेको थिऐँ आमाले सुइँको पाईहाल्नु भयो। "होमक नसकि कोठा’ड बाहिर निस्की त के गर्छु म"।

दम्भे पुल

MP
उसको पुरा नाम दम्भलाल गुरुङ्ग हो तर नागरिकतामा बाहेक उसले आफ्नो पुरा नाम कहिल्यै सुनेको छैन। उसको नाम दम्भे हो कसैले दम्भे को पछाडि दाइ थप्छन् कसैले भाइ कसैले काका…..। काम खोज्दै आफ्नो जन्मस्थल छोडेर दम्भे  यहाँ आईपुगेको धेरै वर्ष बितिसक्यो।

रङ्गीन चस्मा

MP
मोहितले निदाउन खोजेको धेरै बेर भईसक्यो। ओल्टे कोल्टे गर्दा गर्दै उ त्यत्तिकै मुसुमुसु हाँस्न थाल्यो। ६-७ कक्षामा पढ्दा को कुराको सम्झनाले उसलाई स्कुले दिनमा पुर्यायो। एकदिन उसका नजिकका १-२ जना साथिले अचानक चस्मा लगाउन थाले। त्यै दिन घर गएर मोहितले पनि बुवा-आमाको अगाडी गर्नु सम्म तमासा गर्यो "आँखा हेर्न गाह्रो भयो, टाउको पनि दुख्छ, ब्ल्याक बोर्डमा लेखेको पनि देख्दिनँ" ….. त्यसै हप्ताको शनिबार बुवाले लगेर आँखा देखाए, मोहितले जानि जानि त्यो उल्टो पाल्टो  ABCD लेखेको बत्तिमा हेर्दै तल्लो लाईनको कुनै अक्षर देख्दिन, दुई वटै आँखाले नै देख्दिनँ भनिदियो। आँखाको डक्साब लाई पनि चिट्ठै पर्यो। भोलि स्कुल गएर रबाफ जमाउने स्पष्ट अभिलाषा लिएर मोहित अस्पष्ट दृष्टि दिने चस्मा ढल्काउँदै घर आयो।

चिया महात्म्य

MP
त्यस्तै ३-४ वर्षको हुँदाको कुरो। बुवाआमा र अन्य ठुलाहरु आफु शानसँग चिया खाँदै "हट्! भुराभुरीले चिया खान हुँदैन, ल यो दूध खा" भन्थे र २ डाडु दूध मन्छिन्थे। त्यहि दूधको गिलासमा वहाँहरुको नक्कल गरेर सुरुप्प सुरुप्प पार्दै, अलि पछि तिनै ठुलाले गिलासको पिँधमा छोडेका एक घुड्का चिया सबैको आँखा छलेर खाँदै अनि अझै पछि रुवाबासी मरिहत्ते गरेर आफ्नै भाग चियाबाट शुरु भएको यो चिया खाने बानी।

Happiness को खेती

MP
आज राजेश र माया बेग्ला बेग्लै काममा गएका, राजेश अलि चाँडै फर्कियो। गाडि भित्र राख्दा राख्दै "आज त बुधबार है!" भन्ने सम्झियो अनि घर भित्र पनि नपसी करेसा मा राखेको फोहोर हाल्ने डम्प्स्टर (ढ्वाङ्ग) गुडाउँदै घर अगाडि बाटोको किनारामा लगेर राख्यो। हरेक बुधबार मायाले "ए बुढा भोलि फोहोर आउने दिन हो नि ट्र्यास राख्न बिर्सेला" भनेर सम्झाउनु पर्थ्यो उसलाई। "कुनै दिन आफैँ सम्झेर गरिदिए पनि हुन्थ्यो नि कुनै काम" माया गुनासो गर्थि ।

प्रकृतिको नियम ?

MP
आगोमा नपरि धपक्क नबलि कुन् सून चम्कन्छ र
माटोमा नमिलि हिलाम्य नबनि कुन वीज उम्रन्छ र
कोईला पनि ताप-चाप नखपि हीरा कहाँ बन्छ र
पुरै रात गुमाई साख अनि पो झुल्किन्छ नि सूरज।।

धस्नै पर्छ घुँडा अनि लडि-लडि पहिलो कदम् चल्दछ
खस्रा घुम्ती सही बगेर सरिता समून्द्रमा मिल्दछ
दीयोले पनि रातभर् जलि-जलि फैलाउँछे रोशनी
मृत्युको मुखमा पुगेर जननी जन्माउँछिन् जीवनी।।

पैँताला नखियाई यत्न नगरि गन्तव्य को पुग्दछ
कस्ले चुम्छ शिखर् उकालि नचढि पर्वत कहाँ झुक्दछ 
पाउँदैन बसन्त आउन चिसो शिषीर नआईकन
कुवाको जल आउँदैन घटमा डोरी नतानिकन ।।

ज्योतीको महिमा हुँदैन दिनमा निस्पट्ट निशा बिना
हाँसोको कसरी म मापन गरुँ आँशु नपोखिकन
पानी खोजी कहाँ म हिँड्दछु त्यसै तिर्खा नलागिकन
कस्ले खोज्दछ स्वर्ग यो धरतीको पीडा नभोगिकन  ।।

सृष्टि को तरिका सफल् हुनु अघि थुप्रै चुनौतीहरु
आउँछन् विचलित गराउन भनि बाधा र अड्चन् हरु
उल्टो सोचि रहेँ अबुझ् बनी-बनी यी हौसला पो थिए
म आफ्नै भ्रममा भुलेर विधीको निन्दा गरि नै रहेँ।।

अङ्ग्रेजी बोल्ने रहर

MP
हरेक दिन नयाँ नयाँ मान्छे भेटिन्छन, पुराना मान्छेका नयाँ-नयाँ बानि देखिन्छन। यस्तै एउटा जम्का भेटले यो ब्लग लेख्न उत्सुक बनयो। १-२ दिन अघिको कुरा हो, बच्चा-बच्चीको स्कुलको युनिफर्म किन्न मलमा थियौँ। मान्छे नै मान्छेको भिड छिचोल्दै केटाकेटीकै तालमा हिड्दै थियौँ, उनीहरुले सोधेका अनेकन प्रश्नको जबाफ दिंदै यो यस्तो-त्यो त्यस्तो भनेर ब्याख्या र वर्णन गर्दै एउटा पसल र अर्को पसल गर्दै थियौं। यस्तैमा सानी छोरीले हात छोडेर अगाडी अगाडी कुद्न थाली, उसलाई Escalator मा तल माथि गर्न खुब रमाइलो लाग्छ, त्यही देखेर कुदेकी रैछे। छोरी कहाँ नै पुग्ली भनेर ओइ.…….…. नानी पख ……. एक्लै नजाउ भनेर कराइयो, नेपालीमै। छोरी टक्क अडीई। अगाडीबाट हामीतिर हिड्दै आएको एक जोडीले यो सबै क्रियाकलाप देखेका रहेछन अनि नजिकै आएर सोधे "आर यु फ्रम नेपाल?"

पिउने गर्नु जाती हुन्छ!!

MP
८-९ बर्ष अगाडिको एउटा साँझ याद आयो। भर्खरै PhD शुरु गरेको थिऐँ। नेपाल को नियास्रो त अहिले पनि लाग्छ तर त्यतीबेला त झन् सम्हालि नसक्नु नै लाग्थ्यो। वरपर भएका नेपाली साथि-भाई दिदी-बहिनीहरुले बेला बेला जमघट गरिरहने हुनाले त्यो नियास्रो मेटाउन अलि अलि भए पनि सजिलो हुन्थ्यो।

Dandelion र Jonathan

MP
कसैले ‘जीवन भनेको योजनामा चल्छ’ भन्छन् त कसैले ‘जीवन अनिश्चितता र आकस्मिकताको भूमरी हो’ भन्छन्। सही के हो थाहा छैन। यहि अ-परिभाषीत वा स्व-परिभाषीत जीवनमा कुनै पूर्व योजना बिना नै अचानक काम (जागिर) परिवर्तन गर्ने वाताबरण बन्यो, अर्को स्टेट सर्नु पर्ने भयो र त्यो सँगै अरु सयौँ कामको बाढि नै आयो। तिनै काम मध्ये आफु बसेको घर अहिलेलाई नबेच्ने बरु भाडामा लगाउने निर्णय भयो, तर मान्छेलाई घर देखाउनु अघि त यसो चिरिच्याँट्ट पार्नु पर्‍यो। घर वरिपरि उम्रेका झारपात हटाउन, दुबोलाई डस्दै उम्रेको Dandelion हटाउन, बगैचामा भएका रुखका हाँगाबिँगा छिमोल्न, झाडी छाँट्न, समग्रमा भन्नु पर्दा जाँगरिला छिमेकिहरुको घर जस्तै पार्न, निकै काम गर्नु पर्ने देखियो।

Contagious Mass Kleptomania in Nepal’s Airport?

MP
I have come across many Kleptomaniac stories in the movies and television shows. I always wondered if anyone can really have such illness and a part of my mind said that this is just another science fiction. But hey!!!! Nope….. We recently came across a big group of Kleptomaniacs.
Just for quick reference, Kleptomania is considered as an ICD (Impulse Control Disorder) which makes people want to steal items. Kleptomaniac people lose their control and cannot resist the impulse to steal. For many of them getting to steal something gives a great relief of pressure as if you just completed your toughest exam. In majority of the cases, the stealing is not done for any personal or financial gain, they steal just because they cannot stop themselves from stealing. It sounds fascinating until you are a victim or Kleptomania itself or the Kleptomaniacs.

Walmart को माग्ने!

MP

एकदिन कैलाश दरबारको बार्दलीमा बसेर भगवान शंकर र माता पार्वती पृथ्वीतिर अवलोकन गर्दै रहेछन्। माता पार्वती सँधैँ झैँ आफ्नो दैवी नेत्रले को-को माथि भगवान शंकरको कृपा दृष्टि परेको छ, कोहि छुटेका पो छन् कि भनेर हेर्दै थिईन्। सबै जना आ-आफ्नो कर्म र भाग-भोग अनुसारको जीवन बाँच्दै थिए। सबैमा भगवान शंकरको कृपा दृष्टिको ट्याग देखियो तर भोले बाबाकै एउटा मन्दिर मा बसेको माग्नेमा माता पर्वतीले सो ट्याग देखिनन्। त्यस माग्नेलाई माताजी ले पुरै दिन हेरिरहिन्। जतिबेला पनि मन्दिको द्वारमा नै बसेको छ, आउने जाने कोहि सज्जनले दिए ठिकै छ नदिए कसैसँग केहि कर गरेर मागेको पनि छैन, कसैको केही हानि-नोक्शानी गरेको पनि छैन। लुगा फाटो पनि च्यातिएर झुत्रो-झुत्रो भएको छ, राम्रो सँग खान पनि पाएको छैन। संसारका सबै जीवमाथि दृष्टि पुर्‍याउने भोले बाबाले आफ्नै मन्दिरको द्वारमा बसेर त्यस्तो दु:ख पाएको माग्ने कसरी छुटाए भनेर माता आश्चर्यचकित भईन् अनि स्वभाबिक रुपमा अचम्मित हुँदै सो कुरा भोले बाबा समक्ष राखिन्।

Sadie को Snowman र हाम्रा सपनाहरु

MP
जाडो सकिने तरखरमा छ! हिउँले पनि बिदा माग्दै छ वसन्त ऋतु आउँदै छ। चिसो र चिप्लो नहुँदो हो त हिउँको सौन्दर्य झन् कति बढ्थ्यो होला। शान्त आकाशबाट सिमलको भूवा झैँ झर्दै पात बिहीन रुखका हाँगामा  सेतो फुलझैँ सजिँने हिउँको सौन्दर्य बयान गर्नलाई शब्द कम हुन्छन्। यो सौन्दर्य त आफ्नै आँखाले अनुभव गर्नुपर्छ। अझ हिउँ झार्दै गरेको आकाशमा हेर्दा हिउँका कणहरुले अनुहारमा छुँदै जसरि झस्काउँछन् त्यो अनुभव त अलौकिक नै लाग्छ मलाई। तर हिउँलाई यो सौन्दर्य दिएर पुगेन प्रकृतिलाई, चिसो पार्न मन लाग्यो अनि चिप्लो पार्न मन लाग्यो।

अन्तिम भोज को झलक...

MP
हरेक बर्ष क्रिसमसको बेला मैले काम गर्ने कम्पनीले एउटा कार्यक्रम गर्छ। त्यही क्रममा यो सालको जमघट आज साँझ एउटा ब्राजिलियन रेष्टुरेन्टमा भयो। ईम्प्लोयी र उनिहरुका स्पाउज गरेर त्यस्तै १०० जना जति थियौँ होला त्यो हलमा। ठुलो हलको एउटा कुनामा ८-१० जनाको कोएरले क्रिसमस केरोल गाउँदै थियो। खानेकुरा को सुवास र मधूर सङ्गितको लयमा त्यो हल मग्न थियो। त्यस्तैमा म नजिक बसेको एउटाले भन्यो "Hey guys eat as much as you can. They have been saying that the world is going to end tomorrow. You never know .... this can be your last dinner". उसले भनेको कुराको अन्तिम शब्द मेरो मनमा अड्कियो। Last Dinner!

फिलिङ्ग कूउउउल

MP
कुरा झण्डै १३-१४ बर्ष जति अगाडि, १९९९ तिरको हो। KEC मा BE पढ्दै थिएँ, साथि श्रीरामसँग मिलेर KEC को पहिलो साहित्यिक बुलेटिन “प्रष्फुटन” निकाल्ने दौडधुपमा लागेको थिएँ। प्रिन्सिपल सरको अन्तर्वार्ताको बारेमा प्रेसवालासँग तुरुन्तै कुरा गर्नु पर्ने भयो तर कलेजको फोन चलेको थिएन। अनि वहाँले आफ्नो कोटको पकेटबाट मोबाईल निकालेर दिँदै भन्नु भयो “ ला ट ला, मोबाईलबातै कुरा गरेर ल्याऊ”। प्रिन्सिपल सरले नै नम्बर डायल गरेर दिनु भयो, फोन गर्न यसो कानमा के लगाएको त फोन धररररर भाईब्रेट गर्न थाल्यो। डरले सातो पुत्लो उड्यो, विशेष गरि फोन बिग्रियो जस्तो लाग्यो। खासमा सरले गर्नु भएको फोन कनेक्ट हुनु अगाडिनै अर्को फोन आएको रहेछ। त्यही दिन थियो पहिलो पटक मोबाईल फोन नजिकबाट देखेको, हातमा परेको अनि मोबाईल फोन भाईब्रेट पनि गर्छ, भन्ने थाहा पाएको। त्यो दिन प्रिन्सिपल सरले भन्नु भएको कुरा निकै घत लागेर होला अझै याद छ '” ह्याँ लाता, फोन आउँडा पनि क्वै डराउँछ? ईन्जिनियर हुने लागेको मान्छेले ट, नयाँ नयाँ तेक्नोलोजी सबै जान्नु पर्छ!!”

राघव सरको योजना....

MP
पार्कको एउटा कुनामा पुरानो काठ र खिया परेको फ्रेमले बनेको लामो बेन्च छ। नजिकै केटाकेटीहरुकोलागि पिङ र चिप्लेटी खेल्ने ठाउँ पनि छ। त्यो बेन्चमा दाहिने खुट्टामाथि देब्रे खुट्टाको उपरखुट्टी लगाएर, देब्रेहातले आँखामा परेको घाम छेक्दै राघव प्रताप सर बस्नु भएको छ। बेन्चको अडेस लाग्नेमा दाहिने हात लमतन्न पार्दै टाउकोलाई त्यसै हातमा ढल्काएर क्याश र माया को चर्तिकला हेर्दै हुनुहुन्छ। हुन त उहाँको नातिको नाम विकास प्रताप राखेको हो तर खै पास्नि पछि एकै पटक अहिले भेट्दा सबैले क्याश भन्न थालेछन्। नातिनी मायाको नाम चाहीँ उही रहेछ। ७ बर्षको नाति र ४ वर्षकी नातिनीलाई लिएर राघव सर हरेक दिन जस्तै यो पार्क आउनु हुन्छ। छोरो रवि प्रताप (आर पी) र बुहारी अन्नु काम मा गएका छन्। बुढिया रमा चाहीँ घरमै छिन्। राघव सरका दुबै छोरी नेपालमै छन्। जेठी छोरी रेवतीको त बिहे भएकै १४ बर्ष भयो। ज्वाँईँले एउटा +2 कलेज चलाउँछन्। रेवती पनि त्यहीँ पढाउँछे। उसका छोरा छोरी पनि ठुलै भैसके। कान्छी छोरी रमिला पनि नेपालमा नै छे। १२ को जाँच सकेर अचेल टोफेल र स्याट गर्दैछे। १२ को रिजल्ट आउने बित्तिकै US जाने सपनामा खुट्टो उचालेर बसेकी छे। आर पी ले पनि के के सिकाउँछ घरि घरि, US का कलेजमा दर्खास्त हाल्न। सबै छोरा छोरी राम्रो बाटो लागेका छन्, पढाई लेखाई राम्रै गरेका छन्, बुढा बुढीको स्वास्थ्य पनि ठिकै छ। यसरी समग्रमा हेर्दा राघव सरलाई जीवनसँग कुनै गुनासो छैन, उहाँ आफुलाई एउटा Well Achieved व्यक्तिमा गन्नुहुन्छ।

Love, प्रेम, माया… etc

MP
कामको सिलसिलामा Hydrophilic भन्ने शब्दको अर्थ गुगल गर्दै थिएँ। यस्तैमा Wikipedia को यो लिङ्कमा  पुगेँ र त्यहाँ भएको Love शब्दको परिभाषामा ध्यान गयो, जसमा लेखिएको छ -
“Love is an emotion of a strong affection and personal attachment. Love is also said to be a virtue representing all of human kindness, compassion, and affection —"the unselfish loyal and benevolent concern for the good of another". Love may describe compassionate and affectionate actions towards other humans, one's self or animals.”   

मोडिफाईड तीज !

MP
अहिले सबैतिर कति रमाईलो तीजको माहोल छ, घर घरमा आमा-दिदी-बहिनी सबै रङ्गिएका छन्, आफुसँगै शहर, बजार, मन्दिर, चोक सजाएकाछन्। त्यतिमात्र कहाँ हो र, कहाँको गोरे मार्क जुकरबर्गको फेसबुकलाई पो लागेको छ मुख्य तीज त। नेपालीको ठुलो जमात अनि टाईम जोनमा निकै अगाडी पर्ने अष्ट्रेलियाबासी नेपालीले प्राय: हरेक चाडको फेसबुक शुभारम्भ गर्छन। अनि बिस्तारै आगो सल्किएझैँ सबैतिरबाट "राम्रा राम्रा" फोटोहरु (बेस्ट एङ्गल, बेस्ट शट!!") फेबुकमा आउन थाल्छन! नेपाली पात्रोकोमा आउनु धेरै अगाडिदेखि शुरु हुन्छ हरेक चाडको महोत्सव (एक दिनको चाड कैयौँ दिन लम्बिएपछि महोत्सव त भन्नै पर्‍यो!)। अचेल तीज लगायत चाडको तिथी मिति मोडीफिकेशन भएको छ। कहिले देखि कहिले सम्म मनाउने भन्ने कुरामा.....      

यो पटक कुरा केटाकेटीको !

MP
सँगै बस्ने २-४ परिवार समय समयमा भेला हुन्छौँ। यसरी जम्मा हुँदा सबै भन्दा रमाईलो केटाकेटीलाई नै हुन्छ किन भने बाबु-आमा कि त गफ गर्नमा व्यस्त हुन्छन् कि आज एक दिन होस्.... अरुको अगाडि के गाली गर्नु भनेर बच्चालाई फ्री छाडिदिन्छन्। आक्कल झुक्कल भेट हुने साथिहरुसँग खेल्न अनि मनमा लागेको कुरा बाबु-आमाको करकरबिना गर्न पाएपछि के चाहियो!! उनिहरुको निश्छल हाँसोको फोहोरा छुट्छ!
रात पर्‍यो, सबैजना घर फर्केपछि पो थाहा हुन्छ केटाकेटीले कति रमाईलो गरेछन् भनेर! हराईराखेको कुरा भेट्टाईदिन्छन्, सम्हालेर राखेको कुराको पत्‍तोफाँट हुँदैन।
गएको विकएण्डमा २-४ परिवार भेला भएका थियौँ। बिहान उठेर अल्छि लागी लागी घर मिलाउन शुरु गरियो। नानीहरुको प्ले रुम मिलाउन थाल्दा बुढियाले भनिन् .."कस्तो अच्चम!!" शुरुमा त कुरा बुझिएन तर कुरा यस्तो थियो! यी दुई फोटो हेरौँ:

 
Design by Wordpress Theme | Bloggerized by Free Blogger Templates | JCPenney Coupons